mono-cultuur

mijn nieuwe column voor NOiV.

De AIVD waarschuwde voor Chinese spionnen en cybercriminelen, Wikileaks cables ook. Nederland is kwetsbaar maar lijkt liever niets te willen weten van enge dingen uit de boze buitenwereld. Dat het de grote landen in de wereld ernst is blijkt wel uit de aanval op Iraanse nucleaire installaties en Amerikaanse vliegtuigbouwers. Maar met telecom partners als het Israëlische Verint heb je kennelijk helemaal geen vijanden nodig om afgeluisterd te worden.

De Tweede Kamer, horend de beraadslaging, constateerde in 2002 al dat software een cruciale rol speelde in de kennissamenleving en dat de aanbodzijde van de softwaremarkt op dat moment sterk geconcentreerd was. De kamer verzocht de regering dan ook zich maximaal in te zetten om hier verbetering in aan te brengen.

Het zijn de eerste zinnen van de motie Vendrik over de niet functionerende markt voor desktop software die al vrij snel buiten beeld zijn geraakt in alle discussies over PDF/a en welk opensource CMS nou het beste is. Maar het ging dus in eerste instantie om een verstoring van de softwaremarkt, niet de interne bedrijfsvoering van middelbare scholen, gemeentes en agentschappen. Die verstoring oplossen is een veel taaiere klus dan 'iets met open standaarden doen' dus het logisch dat een programma dat resultaten wil laten zien zich met haar beperkte middelen op haalbare projecten richt.

Soms is iets zo simpel dat het even duurt voordat je doorhebt wat nou echt het probleem is. De kromme denkwijzen rond de GOUD aanbesteding bleven bij mij jeuken. Hoe kan je zo enorm de plank misslaan? Zoals wel vaker is het een simpel misverstand met ernstige gevolgen. Het lijkt erop dat binnen de aanbestedingsteams van de rijksoverheid niemand het verschil snapt tussen standaarden en product-monocultuur. Een vicieuze cirkel van verkeerde keuzes is het gevolg. Eerder schreef ik ook al Over de GOUD aanbesteding: GOUDverspilling).